Vrijwilligerswerk kennismaken met zwaar dementerende

“Rot op!” Werd er gezegd toen ik binnen kwam. Een man stuifde weg en ik keek zoekende om me heen. Wie was het? Ik was aangekomen in het verzorgingstehuis afdeling zwaar dementerende.

Ik had met twee vrijwilligers cavia’s en konijnen meegenomen voor de bejaarden om mee te knuffelen. Vandaag gingen we naar de afdeling zwaar dementerenden . Vooraf had ik wel info gevraagd. Wat moet ik wel en vooral niet doen?

Ik kreeg handige tips mee. Vooral niet in discussie gaan. Meepraten en anders een ander onderwerp aansnijden.

Zelf heb ik nog nooit kennis gemaakt met dementie. Ik hoor genoeg in mijn omgeving over ouders die gaan dementeren. Dus dit werd mijn eerste keer.

We kwamen op de afdeling aan, waar hele lieve begeleiding aanwezig was( respect voor deze mensen). In de woonkamer waren weinig mensen aanwezig, dus terplekke werd er in de wandelgang gevraagd wie er naar de beesten wilde kijken.

Ik trof een vrouw (Ik noem haar Bea) die als maar vroeg waar haar dochter was. Toen ik vertelde dat ik geen idéé had. Werd ze geïrriteerd en liep onrustig heen en weer,zoekende. Bea wilde niet bij de beestjes kijken. Ondertussen zaten Joop, Els en Arie aan tafel. Joop had een stralende lach op zijn gezicht en zei verder niks. Hij keek alleen maar gefascineerd naar een konijn. “Leuk he de dieren zijn weer op bezoek ” maar Joop reageerde niet. Ernaast zat Els, ze had een blauw gebreid vestje aan. Ze zat met de handen in elkaar alsof ze gezellig thee kwam drinken. De beesten op tafel zag ze niet, maar ze zat er vredig bij. Een ander kwam binnen en schreeuwde “Vies, vies!!!” De vrouw maakte gebaren alsof ze moest spugen, maar gelukkig liep ze terug naar haar eigen kamer.

En Arie zat ook aan tafel, een man in een rolstoel. Hij had een baardje en had wel wat weg van Henk Spaan. Toen de begeleiding wat wilde pakken uit de keuken.Zei hij:”Keuken je bedoelt neuken!” Arie had twinkelende ogen , keek me aan en zei dat hij me wel wilde pakken. Arie werkte vroeger in de bouwvak, was schilder en woonde vroeger in de Haagse Schilderswijk. De begeleiding vertelde dat hij vroeger ook zo was en alles naar de mensen op straat riep.

Joop zat nog steeds met een stralende lach naar het konijn te kijken. En hij had niks meegekregen van het schouwspel om hem heen. Toen ik vroeg of hij een konijn wilde vasthouden, gaf hij geen reactie. Maar hij stak wel zijn hand uit om het dier te aaien. Voorzichtig zetten ik het konijn opschoot bij Joop. Joop zijn ogen begonnen te twinkelen. Zo ontroerend om te zien. Els kreeg een cavia, rustgevend begon ze te aaien en de cavia ging rustig op haar arm liggen.

Arie zag een Marokkaanse jongen man lopen die er werkte en schreeuwde:”Jou hoofd wil ik niet zien!”. Ik zag aan de man zijn gezichtsuitdrukking dat het hem nog steeds raakte. Arie hield niet van buitenlanders werd er verteld. Er had zelfs personeel ontslag genomen omdat de persoon de uitspraken van Arie niet meer aan kon.

Bea schoof ook aan aan tafel, ze keek naar de beestjes en zei tevreden:” Ze zitten lief bij elkaar “. “Heb je mijn nieuwe schoenen gezien?” Ik keek naar de versleten schoenen en zei dat ik ze prachtig vond. Bea straalde.

Op naar de volgende afdeling zeer zware dementerende. Van ver hoorde we een indringend hard geluid. Joke zat in een stoel en maakte een soort van indianen geluiden. Ze klapte met haar hand op haar mond. Het geluid was zo indringend dat ik er na twee tellen gek van werd. Maar de leiding vertelde dat ze het al een half uur deed en dat het vanzelf over zou gaan.

Ook hier zaten de ouderen aan tafel en ik legde de meegegeven wortels voor dieren op tafel. Een van de ouderen begon gretige worteltjes te pakken en op te eten. “Mevrouw geen worteltjes opeten hoor, ze zijn voor de beestjes” zei ik er maar. Mevrouw haalde de worteltjes weer uit haar mond en legde ze bij de dieren.

* alle namen zijn zelfbedacht

Vrijwilligerswerk kennismaken met de zwaar dementerende het was indrukwekkend.

6 comments

  1. Ik heb zelf gewerkt met dementerende ouderen en het is inderdaad zwaar. Gelukkig nooit hele rare dingen meegemaakt, wel vond ik het moeilijk als ze gingen praten over hun partner die dan bijvoorbeeld overleden was en zij dachten dat diegene wel snel weer thuis zou komen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s